เช้าวันพุธที่ 19 สิงหาคม 5225 เวลาประมาณ 7.30 น. ผมออกเดินทางจากบ้านเพื่อไปทำงานตามเส้นทางปรกติ ที่วันนี้ออกจะคับคั่งมากหน่อย  เนื่องจากมีฝนตกนิดหน่อย  เมื่อนั่งรถไปได้สักพักนึง  มีความรู้สึกว่ารถข้างหน้าชะลอตัว  และเริ่มติดขัด  ผมเองก็เริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น  เพราะจากเสียงเบรคของรถคันข้างหน้า  ทำให้ผมคิดว่าข้างหน้ารถผมต้องมีอุบัติเหตุ  หรืออะไรเกิดขึ้นสักอย่าง

     ผมเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร  เพราะว่าวันนี้ออกมาจากบ้านเร็วไป  ผมก็นั่งอยู่ในรถอย่างใจเย็น  แต่ก็เริ่มได้ยินเสียงบีบแตรของรถคันข้างหลัง  เพราะตอนนี้เริ่มติดขัดแล้ว

      ไม่เกิน 5 นาที  หลังจากที่ติดอยู่ที่เดิม  รถก้เริ่มเคลื่อนตัว  แต่สิง่ที่ผมได้เห็นระหว่างที่ออกรถไป  คือภาพประทับใจที่ผมอยากจะจดจำไว้

     นั่นคือ  ภาพของสุนัขไทยพันธุ์ทาง สำดำ ลำตัวผอมเกร็ง เดินขโยกขเยก ข้ามถนน จนพ้นจากรถผมไป  ทำให้ผมรู้ทันทีเลยว่า  เหตุการณ์ก่อนหน้านี้คืออะไร

     จากการอนุมานของผม ผมเข้าใจว่า  เจ้าดำ(ผมตั้งชื่อเอง) คงจะเดินข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม  แต่เนื่องจากสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรงของมัน  ทำให้มันคงลังเล  และคงเดินอย่างเชื่องช้า ลงมาที่กลางถนน  แล้วรถที่ขับมาคงเบรคเพื่อให้มันเดินข้ามไป  แล้วประกอบกับถนน 4 เลนที่ค่อนข้างกว้าง  ทำให้มันเดินพ้นถนนด้วยความเชื่องช้า

     ผมนั่งคิดดีใจ และผมขอขอบคุณแทนความมีน้ำใจต่อสัตว์โลกตัวน้อยๆ ที่กำลังเดินข้ามถนน  โดยที่คนขับรถคันหน้าผมไม่ทำร้ายมันด้วยความไม่ตั้งใจ  ทำให้มันได้มีชีวิตยืนยาวต่อไปได้ เพราะถ้าเป็นคนบางจำพวก คงจะเฉี่ยวหรือชนมัน  โดยไม่ได้สนใจว่าเค้าก็มีชีวิตเหมือนๆ พวกเราทุกคน

     แต่หารู้ไม่ว่า  เขาก็เป็น "เพื่อนร่วมโลก" ที่อยู่กับพวกเราเช่นเดียวกัน

     ผมขอขอบคุณคนขับรถทุกคนที่ใช้เส้นทางเดียวกับผมเมื่อเช้า (แพรกษา-ปากน้ำ) ขอขอบคุณในความมีน้ำใจ และเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กับเพื่อร่วมโลกตัวน้อยๆ ของเรา นะครับ